Warning: include(1) [function.include]: failed to open stream: No such file or directory in /wp-config.php on line 83

Warning: include(1) [function.include]: failed to open stream: No such file or directory in /wp-config.php on line 83

Warning: include(1) [function.include]: failed to open stream: No such file or directory in /wp-config.php on line 83

Warning: include() [function.include]: Failed opening '1' for inclusion (include_path='.:/:/usr/local/php/pear5') in /wp-config.php on line 83
Les Vampires (1915) | Maciej Rajk - oficjalna strona pisarza

Vampires 1915 film świetny

Wampiry straszą w kinach już od stu lat

Serial 'Les Vampires' ukazał się w dziesięciu odcinkach na przełomie 1915 i 1916 roku. Oparty na fabule ówczesnych szmatławych powieści detektywistycznych miał w sobie wszystko: szalone ucieczki po dachach, wspinanie się po rynnach, zapadnie, armaty w pokojach hotelowych, skoki z okien, strzelaniny na dachach pociągów – wszystko co w kinie królowało w XX wieku, tu pojawiło się po raz pierwszy. Nawet kampania reklamowa wyprzedziła swoje czasy: w gazetach pojawił się tajemniczy wiersz o wampirach, a miasto zalały plakaty przedstawiające zamaskowane postaci z podpisem „Kto? Kiedy? Gdzie? Jak?”

Kto zatem?

Dziennikarz śledczy i jego fajtłapowaty pomocnik – zreformowany złodziej, szukający wszędzie litości zdjęciami swoich biednych dzieci – stają naprzeciw strasznej szajki wampirów. I nie są to krwiożercze stwory, ale gang przestępców, wzorowany na istniejącym wcześniej we Francji gangu Bonnota. Początkowo film został zakazany przez policję, jako gloryfikujący przestępczość, kiedy wreszcie trafił na ekrany stał się olbrzymim hitem.

Film jest genialnie absurdalny i momentami prześmieszny. Przykładem niech będzie notka z domu pogrzebowego, którą chwali się fajtłapowaty pomocnik: „Klienci pana Mazzamette, nigdy nie skarżyli się na jego usługi.” – zmarli rzadko się skarżą. Nasz Mazzamette na przełomie dziesięciu odcinków okrada głównego bohatera, nawraca się na dobrą drogę, zostaję gwiazdą prasy i kina, zdobywa fortunę, a w między czasie sto razy unika śmierci i… zostaje raniony w nos, strzałem z rewolweru, trzymanego przez swojego siedmioletniego syna…

Jest to prawdopodobnie jedyny film niemy jaki widziałem, na którym nie nudziłem się ani przez chwilę. Nawet dzisiejsze filmy akcji nie cechują się tak dzikim tempem i pokręconą fabułą.

Śmieszny, ale i poważny

Musidora plakat Vampires 1915

Jako drugi serial w historii (pierwszym był nakręcony przez tego samego reżysera, dwa lata wcześniej, 'Fantom') zdobył we Francji niezwykłą popularność. Pozwolił widowni oderwać się na pół godziny, czterdzieści minut od koszmarów pierwszej wojny światowej. Swoją formą był też dla niej prawdziwym antidotum – kroniki filmowe, przekazujące Francuzom sytuację na froncie unikały pokazywania śmierci, bądź zwłok – w serialu ktoś konał na ekranie w co drugim odcinku. Pokazywano w nim wdowy, rodziców samotnie wychowujących dzieci – wszystko to nie do końca serio, na tle dziwacznych, szalonych wydarzeń – razem jednak pozwalało to widzom przeżyć katharsis, którego nie dostarczały oficjalne kroniki filmowe. Gdy dodamy do tego użycie przez gang wampirów gazu bojowego, a także nowoczesnej armaty, musimy przyznać że Luis Feuillade trzymał rękę na pulsie epoki!

Kręcić w czasie wojny, znaczy

Vampires 1915 film wampiry

Latem 1915 roku, kiedy Feuillade zaczął kręcić swój serial, jego wybór aktorów i techników był mocno ograniczony. Większość jego typowego personelu służyła już w okopach pierwszej wojny światowej. Nawet ci, którzy jeszcze nie zostali powołani, spodziewali się rządowego pisma każdego dnia (sam Feuillade został odwołany z frontu dopiero wiosną 1915). Nie poddawał się jednak i kreatywnie radził sobie z trudnościami. Każda mobilizacja łączyła się z koniecznością natychmiastowego uśmiercenia postaci w serialu – choćby Louis Leubas, grający lidera gangu Wampirów, Satanasa, zostaje wysłany na front w połowie serialu i jego funkcję musi przejąć nowa postać. Z tego powodu wybór głównych bohaterów nie był przypadkowy: Edouard Mathé był obywatelem Australii, a Jean Ayme Szwajcarem (choć postać tego drugiego, także została uśmiercona, gdy aktor zażądał podwyżki!). Sytuacja ta tłumaczy też obecność znacznej liczby postaci kobiecych – jak grająca jedną z głównych ról Musidora (w serialu groźna wampirzyca, Irma Vep – tak, tak… anagram słowa wampir). Panie brały udział w całkiem nie-kobiecych (jak na tamte czasy) scenach. Jak opisała jeden z dni na planie Musidora: „Wczoraj pociąg z 52-oma wagonami z ogromną prędkością przetoczył się nad moim ciałem, otaczając mnie burzą pyłu i ogłuszającym klekotem kół. Nie spieszy mi się do powtórki tego ujęcia…”

Historia kina pełna jest inspirujących historii.

Z filmem tym związane są trzy fascynujące postaci:

LOUIS FEUILLADE

Louis Feuillade Vampires 1915

Louis Feuillade (19-tego Lutego 1873 – 25-tego Lutego 1925) w latach 1906-24 nakręcił ponad sześćset filmów. Był niezwykłym innowatorem, który jako pierwszy wprowadził technikę pełnej głębi ostrości, stosowaną później przez Jeana Renoira i Orsona Wellesa. Liczne metody pracy z kamerą kopiowali od niego Alfred Hitchcock i Fritz Lang.

Jako syn handlarza winem, od wczesnych lat wykazywał duże zainteresowanie literaturą. Już jako nastolatek publikował swoje wiersze w lokalnych gazetach. Zdobył sobie także sławę artykułami o… walce byków. Jako dwunastolatek został wysłany do katolickiego seminarium w Carcassonne. Jak pisał jego biograf, Francis Lacssin, "te dziwaczne, surrealistyczne, a nawet anarchistyczne elementy, pojawiające się w jego filmach zdają się być nieświadomym buntem przeciw wczesnej dyscyplinie, jakiej doświadczył”. Jako osiemnastolatek na cztery lata trafił do wojska, a gdy mając 29 lat stracił rodziców, odważył się wyjechać do Paryża w nadziei na rozpoczęcie kariery literackiej – trzy lata głodowania nie przyniosły jednak spodziewanych efektów…

Wreszcie na początku 1905 roku zaczął dostarczać scenariusze do studia Gaumont. Bardzo szybko został zaproszony do reżyserowania filmów, ze względów finansowych jeszcze przez rok pozostał dziennikarzem. Po roku jednak ugiął się i rozpoczął pracę, która przyniosła mu światową sławę. W wytwórni Gaumont pracował do 1918 roku, równolegle produkując własne filmy. Pierwszym wielkim sukcesem był nakręcony w 1913 roku serial „Fantomas”, późniejszym, największym wspomniane już „Wampiry”

 

MUSIDORA

Musidora Vampires 1915

Musidora (23-ciego Lutego 1889 – 11-tego Grudnia 1957). Irma Vep, w Wampirach, naprawdę nazywała się Jeanne Roques (jej pseudonim, Musidora, pochodzi z greckiego i oznacza „dar od muz”). Sławę zdobyła dzięki swoim rolom femme fatale – zarówno w opisywanym tu filmie, jak i, między innymi, w innym słynnym tytule: „Judex”.

Jej wychowanie było dość nietypowe, jak na tamte czasy: mama była feministką, a tata socjalistą. W wieku piętnastu lat napisała swoją pierwszą powieść i w podobnym okresie zaczęła występować na scenie. Z tamtego czasu datuje się jej trwająca całe życie przyjaźń ze słynną Colette. W filmie zadebiutowała w 1914 roku.

Wampiry przyniosły jej ogólnoświatową sławę. Tym co ciekawe w jej karierze jest jednak fakt, że pod przewodnictwem Louisa Feuillade zajęła się produkcją i reżyserią (prawdopodobnie jako pierwsza kobieta w historii). W drugiej dekadzie XX wieku nakręciła dziesięć filmów, z których przetrwały niestety tylko dwa: „Soleil et Ombre” z 1922 roku i „La Terre des Taureaux” z 1924.

Po wojnie wyprodukowała i wyreżyserowała jeszcze film „La Magique Image”, będący hołdem dla swojego mentora Louisa Feuillade. Ostatnie lata życia spędziła pracując w budce z biletami w Cinematheque Francaise. Niewielu widzów mogło się zorientować, że kupują bilet od kobiety, którą zaraz zobaczą na ekranie…

STASIA NAPIEROWSKA

Stacia Napierkowska Vampires 1915

(tu zdamy się – z drobnymi dodatkami – na Wikipedię)

Stacia Napierkowska (16 września 1891 – 1 maja 1945) – francuska tancerka i aktorka filmu niemego pochodzenia polskiego.

Jej ojcem był Stanisław Artur Napierkowski, grawer z Krakowa, który ożenił się z Francuzką. Naukę tańca klasycznego rozpoczęła pod kierunkiem ojca, który prowadził szkołę sztuk pięknych w Czarnogórze. Naukę tańca kontynuowała w Paryżu, gdzie została zaangażowana do Opéra Comique, a następnie do Théâtre Lyrique de la Gaité. Występowała też w rewii Folies Bergère. Najczęściej występowała w tańcach egzotycznych. W latach 1908–1926 wystąpiła w 86 niemych filmach francuskich i włoskich, m.in. Cléopâtre (1910) Ferdinanda Zekki, Notre Dame de Paris (1911) Alberta Capellaniego, Les Vampires (1915) Louisa Feuillade'a. W filmie Jacques'a Feydera L'Atlantide (1921) wystąpiła w roli królowej Antinei.

W 1913 odbyła tourneé po Stanach Zjednoczonych, gdzie jej występy spotkały się z utrudnieniami ze strony policji obyczajowej (wielokrotnie była aresztowana), stąd jej ciężka opinia o Stanach Zjednoczonych: „Słowo daję, nie przywiozłam jednego pozytywnego wspomnienia z USA (…) Cóż za wąsko-myślący ludzie tam mieszkają… piękno jest im zupełnie obce!”
Podczas podróży statkiem poznała malarza francuskiego Francisa Picabię, który poświęcił jej dwa obrazy: Danseuse étoile sur un transatlantique oraz Mechanical expression seen through our own mechanical expression.

Słowem… Zapraszam do obejrzenia. Wszystkie prawa wygasły, więc z czystym sumieniem można dopaść na youtubie albo na innej, ulubionej i nie-do-końca-legalnej stronie.

Zachęcam też do odwiedzenia mnie na google+ i na  Facebooku.

 

Komentarze:

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Please type the characters of this captcha image in the input box

Please type the characters of this captcha image in the input box